یک فیلم ایرانی به نام «خوک»! ساخته «مانی حقیقی» در جشنواره فیلم برلین حضور یافت.
حضور در جشنواره برلین، نخستین نمایش خوک است و پس از آن، تور بینالمللی این فیلم آغاز خواهد شد.
در خلاصه داستان «خوک» آماده است: «حسن خشمگین است. او مدتی است موفق به فیلم ساختن نشده. ستارهی محبوبش صبر ندارد و میخواهد با کارگردانان دیگر همکاری کند. همسرش دیگر عاشقش نیست. دخترش بزرگ شده و دیگر مستقل است. مادرش پیر شده و کمکم حافظه خود را از دست داده. مزاحم جذابی او را هر جا میرود تعقیب میکند و اصرار دارد حسن او را وارد دنیای سینما کند. از همه بدتر، قاتلی در سطح شهر مشغول کشتن کارگردانان سینمای ایران است، اما حسن را نادیده گرفته. حسن رنجیده است: آیا او مهمترین فیلمساز این شهر نیست؟ پس چرا قاتل تحویلش نمیگیرد؟ هنگامی که نام حسن به عنوان مظنون اصلی پرونده قتلها در شبکههای اجتماعی مطرح میشود، اوضاع دیگر غیرقابل تحمل میشود. حالا حسن ناچار است برای اعاده حیثیتش نقشهی هوشمندانهای بکشد...»
حسن معجونی، لیلا حاتمی، لیلی رشیدی، پری ناز ایزدیار، سیامک انصاری، علی باقری، مینا جعفرزاده، آیناز آذرهوش ایفای نقش کردهاند و رضا یزدانی، بیوک میرزایی، سهیلا رضوی و علی مصفا نیز در این فیلم حضور دارند.
شصتوهشتمین جشنواره بینالمللی فیلم برلین از 26 بهمن تا 6 اسفند در آلمان برگزار میشود و امسال «تام تیکور» کارگردان آلمانی ریاست هیئت دوران بخش رقابتی برلیناله را بر عهده دارد.[1]
*غیر از خوک! به فهرست 9 فیلم اروپایی دیگر نیز که در بخش رقابتی این جشنواره حضور داشتهاند اشاره است که اسامی آنها عبارتند از:
«سه روز در کیبرن»، «سیاه 47»، «دوشیزه»، «الدرادو»، «وارثین»، «نیایش»، «املاک و مستغلات»، «مرا لمس نکن» و «ترانزیت». خوک هم در جمع این فیلمها حضور یافته است.
محمدرضا تاجیک، فعال اصلاحطلب، مشاور رئیس دولت اصلاحات و از تئوریسینهای جریان سیاسی خاص، در مصاحبه با شماره سهشنبه روزنامه شرق، پیرامون تحلیل خود از آشوبهای اخیر در کشور و احتمال ادامه آنها گفته است:
«به قول آن بزرگ روزنامهنگار که زمان قاجار تحت عنوان «فاش میگویم»، مطلبی نوشت، من امروز فاش میگویم که تا بستر رویش و زایش چنین شورشهایی مرتفع نشود، در آینده باید منتظر خیزشهای رادیکالتر، وسیعتر و بنافکنتر و شالودهشکنتر از آن چیزی باشیم که امروز تجربه کردیم. این نهال بر زمینی روییده است؛ این نهال در این زمین، امکان روییدن و تناورشدن داشته است. این زمین با مختصات خود سرجای خود است. اما مشکل این زمین چیست؟ این زمین، از یک جهت، آفتزده است. به قول روزنامهنویس «صور اسرافیل»، این زمین دچار انواع بیماریها و آفتها است.»
او تأکید میکند: از جانب دیگر، بالاخره در این فضا مردمی میزیند؛ مردمی که دچار مشکلات جدی هستند. مشکلاتی که عبارتاند از آنومی یا بیگانگیهایی که جامعه امروز ما را دربر گرفته است. یکی از این آنومیها بیگانگی سیاسی است که مردم ما امروز آن را حس میکنند. دیگری احساس بیقاعدگی سیاسی و نیز مهجوری سیاسی، یا بیمعنایی سیاسی، حقارت و رؤیتناپذیری است. احساس بیاعتمادی و نارضامندی، احساس بیعدالتی جنسیتی، قومی، اقتصادی، اجتماعی، نسلی و شغلی، همه اینها روح جامعه را آزار میدهد. در این بستر است که چنین نهالی روییده و تناور میشود. اگر امروز نیندیشیم برای فردایی که آرامشی برقرار خواهد شد، این پلاکهای سنگین که در اثر این واقعه نیمهگشوده شدند، اگر که بسته شوند و به خواب عمیقی بروند، نباید فراموش کرد که این بستر همچنان حضور دارد و برای رویش چنین نهالی مهیاست. هیچ دلیل منطقی، عقلی و تاریخیای وجود ندارد که ما فرض کنیم که به پایان ناآرامیهایی از این دست رسیدیم.»[7]
*از مخاطبان محترم عذرخواهی میکنیم اما در اشاره به صحبتهای تاجیک نیاز است که به سابقه تحلیلهای ارائه شده در وبلاگ مشرق طی 2 سال گذشته درباره حتمی بودن وقوع چیزی به نام «فتنه اقتصادی» اشاره کنیم.
مقولهای که البته طی سالیان گذشته کراراً در بیانات رهبر معظم انقلاب نیز مورد اشاره قرار گرفت و کسانی از خواص اصولگرای کشور هم بروز آنرا هشدار داده بودند.
این سابقه از آنرو ذکر شد که بیان کنیم پایه تمام تحلیلها و تفرّسهای اشاره شده، رصد این معنا بود که عدهای در داخل کشور که متأسفانه آدرس آنها را بایستی در سمت اردوگاه اصلاحات یافت، با اصرار بر سیاهنمایی از مشکلات اقتصادی کشور و بزرگنمایی تحریمها در کنار بحراننمایی از مشکلات مبتلیبه کشور که در اقصی نقاط جهان نیز وجود دارند؛ قصد کردهاند تا مردم را به صورت ناواقعی به مرز نارضایتی بکشانند.
مسئلهای که دست آخر و البته متأسفانه روی داد و کسانی آنچنان مشکلات اقتصادی را باور کردند که نتوانستند نیمه پر لیوان را هم ببینند.
و این قضیه علیالاثبات، نیست مگر دستپخت اصلاحطلبان و کسانی از اعتدالیون در پروژهای که قرار است به هدف غایی «ناکارآمدنمایی از نظام اسلامی» بیانجامد.
حرف نهایی بر سر این است که چرا کسانی از اصلاحطلبان و دولتیها به جای بیان صحبتهایی مثل «مقام هجدهم اقتصاد ایران در جهان به روایت صندوق بینالمللی پول»، «ریشهکن شدن فقر مطلق در ایران به گواه بانک جهانی»، «کاهش اثر تحریمها بر اقتصاد کشور تا مرز 30 درصد و کمتر»، «کاهش نرخ بیکاری ایران طی 7 سال گذشته» و «عدم اتکای حیاتی ایران به درآمد نفت و گاز» مدام به مقولات و حرفهای زیر اشاره میکنند:
_تحریمها استخوان مردم را خرد کرده است.
_72 میلیون بیکار در ایران داریم.
_خزانه خالیست.
_اقتصاد ایران افلیج شده است.
_تحریمها طناب داری بر گردن اقتصاد کشور بود.
_مردم گرسنهاند.
این مسائل و گفتهها بایستی در کنار تحلیل ارائه شده از سوی محمدرضا تاجیک آنالیز شود و این سؤال نیز مد نظر قرار گیرد که اظهارات تاجیک تحلیل بود یا تهدید؟!
گفتنیست، غیر از تاجیک، عباس عبدی، دیگر تئوریسین اصلاحطلب نیز اخیراً در یادداشتی در نشریه صدا تأکید کرده است که آشوبهای اخیر «پیشلرزه» بودهاند...
منبع : حامیان ولایت
